شمارهٔ ۷ - دامان رقیب

باز چون سرو قد افراخته ای یعنی چه

ریشه بر هر جگر انداخته ای یعنی چه

چهره چون لاله ز می ساخته ای یعنی چه

ماه من پرده برانداخته ای یعنی چه

مست از خانه برون تاخته ای یعنی چه

دلت از راه برون رفته ز افسان رقیب

زده ای دست ندانسته به دامان رقیب

شدی از رغم من غم زده مهمان رقیب

زلف در دست صبا گوش به فرمان رقیب

این چنین با همه درساخته ای یعنی چه

همنشین تا تو بدین پاره قبایان شده ای

چون مه نو سر انگشت نمایان شده ای

نی غلط پیرو این بی سر وپایان شده ای

شاه خوبانی و منظور گدایان شده ای

قدر این طایفه نشناخته ای یعنی چه

گاه پیغامی از آن نرگس مستم دادی

گاه بر خاک ره خویش نشستم دادی

این قدر هست گناهم که شکستم دادی

نه سر زلف خود اول تو به دستم دادی

بازم از پای درانداخته ای یعنی چه

گفت ابروی تو با دل سخنی چند نهان

جلوه ات آمد و کرد آن سخنان جمله عیان

لبت از موج تبسم نمکی ریخت در آن

سخنت رمز دهان گفت و کمر سر میان

زین میان تیغ به ما آخته ای یعنی چه

آنکه از خون جگر شستن دل کرد قبول

می توان گفت که شد در ره عشقت مقبول

ما نکردیم به جز درد و غمت هیچ وصول

هرکس از مهره مهر تو به نقشی مشغول

عاقبت با همه کج باخته ای یعنی چه

دوش آمد به صدا آن لب شیرین گفتار

بارها کرد به قصاب همین را تکرار

که در این خانه ره غیر بود یا اغیار

حافظا در دل تنگت چو فرود آید یار

خانه از غیر نپرداخته ای یعنی چه