بخش ۴۳ - اصل ششم (در روزه است)

بدان که روزه رکنی است از ارکان مسلمانی و رسول ص گفت که خدای تعالی می گوید هر نیکویی را به ده مکافات کنند مگر روزه که آن من است خاص و جزای آن من دهم و خدای تعالی گفت انما یوفی الصابرون اجرهم بغیر حساب مزد کسانی که صبر کنند از شهوت خود در هیچ حساب نیاید بلکه از حد بیرون بود و گفت رسول ص صبر یک نیمه ایمان است و روزه یک نیمه صبر است و گفت ص بوی دهن روزه دار نزدیک خدای تعالی از بوی مشک خوشتر است خدای تعالی گوید بنده من از طعام و شراب برای من دست باز داشته خاص جزای او من توانم داد و گفت ص خواب روزه دار عبادت است و گفت ص چون ماه رمضان درآید درهای بهشت بگشایند و درهای دوزخ ببندند و شیاطین را در بند کنند و منادی آواز دهد که یا طالب خیر بیا که وقت توست و یا جوینده شر بایست که نه جای توست و از عظیمی فضل اوست که این عبادت را به خود نسبت داد و گفت الصوم الی و انا اجزی به اگرچه همه عبادات او راست چنان که کعبه را خانه خود خواند و اگرچه همه عالم ملک اوست

و روزه را دو خاصیت است که بدان مستحق این نسبت است یکی آن که حقیقت او ناخوردن است و آن باطن بود و از چشم خلق پوشیده باشد و ریا را بدو راه نبود و دیگر آن که دشمن خدای تعالی ابلیس است و سپاه او شهوات است و روزه لشکر او بشکند که حقیقت روزه ترک شهوات است و برای این گفت رسول ص که شیطان در درون آدمی روان است چون خون در تن راه گذر وی بر وی تنگ کنید به گرسنگی و عایشه را گفت از کوفتن در بهشت هیچ میاسای گفت به چه گفت به گرسنگی و نیز گفت الصوم الجنه روزه سپری است و گفت ص باب همه عبادات روزه است و این همه برای آن است که مانع از همه عبادات شهوات است و مدد شهوات سیری است و گرسنگی شهوات را بکشد