بخش ۵۱ - فصل (روزه داشتن در روزهای شریف)

در روزهای شریف و فاضل روزه داشتن سنت است آنچه در سال اوفتد روز عرفه و عاشورا و نه روز اول ذی الحجه و ده روز از اول محرم و جمله ماههای رجب و شعبان است و در خبر است که روزه یک روز از ماه حرام فاضلتر از سی روز از ماههای دیگر و یک روز از رمضان فاضلتر از سی روز از ماه حرام و گفت هرکه پنجشنبه و آدینه و شنبه از ماه حرام روزه دارد او را عبادت هفتصد ساله بنویسند و ماه حرام چهار است ذوالقعده و ذوالحجه و محرم و رجب و فاضلترین ذوالحجه است که وقت حج است

و در خبر است که عبادت در هیچوقت فاضلتر و دوستتر نزد خدای از عشر اول ذی الحجه نیست روزه یک روز از آن چون روزه یک سال است و قیام یک شب چون قیام لیله القدر است گفتند یا رسول الله و نه نیز جهاد گفت آری نه نیز جهاد الا که اسب وی کشته شود و خون وی ریخته آید در جهاد و گروهی از صحابه کراهیت داشته اند که همه رجب روزه دارند تا با ماه رمضان مانند نبود بدین سببی یک روز گشاده اند یا زیادت

و در خبر است که چون شعبان به نیمه رسد روزه نیست مگر رمضان و در جمله آخر شعبان بگشادن نیکوست تا رمضان از او گسسته شود اما به استقبال رمضان از آخر شعبان روزه داشتن کراهیت است مگر که سبب باشد جز قصد استقبال