بخش ۷۵ - استغفار

ابن مسعوف می گوید رضی الله عنه که در قرآن دو آیت است که هیچ کس گناهی نکند و این دو آیت برخواند و استغفار کند الا گناه وی بیامرزند والذین اذا فعلو فاحشه او ظلموا انفسهم ذکرواالله فاستغفرو الذنوبهم الایه و من یعمل سوء او یظلم نفسه ثم یستغفرالله یجد الله غفورا رحیما

و خدای تعالی رسول را گوید ص فسبح بحمد ربک و استغفره انه کان توابا و بدین سبب رسول ص بسیار گفتی سبحانک اللم و بحمدک اللهم اغفرلی انک انت التواب الرحیم و رسول گفت ص هر که استغفار بسیار گوید در هر اندوه که باشد فرح یابد و در هر تنگی که باشد خلاص یابد و روزی وی از آنجا که نه اندیشه به وی رسد و گفت من روزی هفتاد بار استغفار و توبه می کنم و چون وی چنین باشد دیگران را معلوم باشد که هیچ وقت از این خالی نباید بود و گفت هر که در آن وقت که بخسبد سه بار بگوید استغفر الله العظیم الذی لا اله الا هو الحی القیوم همه گناهان وی بیامرزند اگر به بسیاری کف دریا بود و ریگ بیابان و برگ درختان و روزهای دنیا و گفت هیچ بنده گناهی نکند که طهارتی بکند نیکو و دو رکعت نماز کند و استغفار کند الا آن گناه وی بیامرزند