بخش ۷۶ - آداب دعا

بدان که دعا کردن به تضرع و زاری از جمله قربات است و رسول ص می گوید که دعا مخ عبادت است و این برای آن است که مقصود از عبادت عبودیت است و عبودیت بدان بود که شکستگی خود و عظمت حق تعالی هر دو به هم بیند و داند و در دعا این هر دو پدید آید و هر چند به تضرع تر باشد اولیتر و باید که هشت آداب نگاه دارد

اول آن که جهد کند تا در وقت شریف افتد چون عرفه و رمضان و آدینه و وقت سحرگاه و در میان شب

دوم آن که احوال شریف نگاه دارد چون وقت مصاف کشیدن غازیان و بازآمدن و وقت نماز فریضه که در خبر است که درهای آسمانی در این وقت نگشایند و همچنین در میان بانگ نماز و اقامت و وقتی که روزه دارد و وقتی که دل رقیق تر باشد که رقت دل دلیل گشادن در رحمت است

سوم آن که هردو دست بردارد به آخر بر وی فرود آرد که در خبر است که خدای تعالی کریم تر از آن است که دستی که به وی برداشتند تهی بازگرداند و رسول علیه الصلوه و السلام گفت هرکه دعا کند از سه چیز خالی نماند یا گناهی بیامرزد یا در حال خبری به وی رساند و یا در مستقبل خبری به وی رسد

چهارم آن که دعا با تردد نکند بلکه دل در آن دارد که لابد اجابت آید که رسول ص می گوید اعوذاالله و انتم موقنون بالاجابه