بخش ۸ - آداب طعام خوردن دوستان که به زیارت یکدیگر می روند

بدان که چهار ادب است اندر این

ادب اول آن که قصد بکند که ب وقت طعام در نزدیک کسی نشود که در خبر است که هرکه قصد طعام کسی کند ناخوانده اندر آمدن فاسق است و در خوردن حرام خواره اما اگر به اتفاق فرا رسد بی دستوری نخورد و اگر گویند بخور و داند که از دل نمی گویند هم نخورد که نشاید ولیکن تعللی کند و به تلطف دست بدارد اما اگر قصد کند به خانه دوستی که بر وی اعتماد دارد و از دل وی آگاه بود روا باشد بلکه میان دوستان این سنت است و رسول ص و ابوبکر و عمر رضی الله عنهما در وقت گرسنگی به خانه ابوایوب انصاری و ابوالهیثم التیهان شده اند و طعام خواسته و این اعانتی باشد میزبان را بر خیر چون دانند که وی راغب است

و از بزرگان کس بوده است که سیصد و شصت دوست داشته است هر شبی به خانه یکی بودی و کس بوده است که سی دوست داشته و کس بوده است که هفت دوست داشته هر شبی از هفته به خانه یکی بودی و این دوستان معلوم ایشان بودندی به جای کسب و ضیاع و ایشان سبب کسب فراغت عبادت این قوم بودندی بلکه چون دوستی دینی افتاد روا بود که اگر وی در خانه نباشد از طعام وی خورد

و رسول ص در خانه بریره شد و از طعام وی بخورد و در غیبت وی چه دانست که وی بدین شاد شود و محمد بن واسع رحمه الله علیه از بزرگان اهل ورع است با اصحاب خویش به خانه حسن بصری شدندی رحمه الله علیه و آنچه یافتندی بخوردندی چون وی بیامدی بدان شاد گشتی و گروهی در خانه سفیان ثوری چنین کردند گفت اخلاق سلف به یاد من دادید که ایشان چنین کردند