بخش ۲۳ - باب اول

بدان که خود و عیال خود را از روی خلق بی نیاز داشتن و کفایت ایشان را حلال کسب کردن از جمله جهاد است در راه دین و از بسیاری عبادات فاضلتر است که روزی رسول ص با اصحاب نشسته بود برنایی با قوت بامداد پگاه بر ایشان بگذشت و به دکان می شد صحابه گفتند دریغا اگر این پگاه خاستن در راه دین بودی رسول ص گفت چنین مگویید که اگر از برای آن می رود تا خود را از روی خلق بی نیاز دارد یا پدر و مادر خود را یا فرزند و اهل خود را وی در راه تعالی است و اگر از برای تفاخر و لاف و توانگری می شود در راه شیطان است و رسول ص گفت هرکه دنیای حلال طلب کند تا از خلق بی نیاز شود و یا با همسایه و خویشاوندان نیکویی کند روز قیامت می آید و روی وی چون ماه شب چهارده بودو رسول ص گفت بازرگانان راستگوی روز قیامت با صدیقان و شهیدان برخیزند و گفت خدای تعالی مومن پیشه ور را دوست داردو گفت حلال ترین چیزی کسب پیشه ور است چون نصیحت به جای آرد و گفت تجارت کنید که روزی خلق از ده نه در تجارت است و رسول ص گفت هرکه در سوال بر خود گشاده کند خدای تعالی هفتاد در درویشی بر وی گشاده کند و عیسی ع مردی را دید گفت تو چه کار کنی گفت عبادت کنم گفت قوت از کجا خوری گفت مرا برادری است که وی قوت من راست دارد گفت پس برادرت از تو عابدتر است

و عمر گوید که دست از کسب بازمدارید و مگویید خدای تعالی روز دهد که خدای تعالی از آسمان زر و سیم نفرستند و لقمان فرزند خود را وصیت کرد و گفت دست از کسب بازمدارید که هرکه درویش و حاجتمند شود به خلق دین وی تنگ شود و عقل وی ضعیف و مروت وی باطل شود و خلق به چشم حقارت بدو نگرند