بخش ۲۷ - رکن دوم (مال بود)

که بر وی معاملت کنند و در وی شش شرط نگاه باید داشت

شرط اولآن که پلید نبود که بیع سگ و خوک و سرگین و استخوان پیل و خمر و گوشت و روغن مردار باطل بود اما روغن پاک بدان که نجاست در وی افتد بیع حرام نشود و جامه پلید همچنین اما نافه مشک و تخم کرم قز روا بود که درست آن است که این هر دو پاک است

شرط دوم

آن است که در وی منفعتی باشد که آن مقصود بیع بود بیع موش و مار و کژدم و حشرات زمین باطل بود و منفعتی که مشعبد را در مار بود اصلی ندارد و بیع یک دانه گندم یا چیز دیگر که به اندکی چنان بود که در وی غرض درست نیاید هم باطل بود اما بیع گربه و زنبور و یوز و شیر و گرگ و هرچه در پوست یا در وی منفعتی بود روا بود و بیع طوطک و طاووس و مرغان نیکو روا بود و منفعت ایشان راحت دیدار و آواز ایشان بود و بیع بربط و چنگ و رباط باطل بود که این منفعتها حرام است همچون معدوم بود و صورتها که از گل کرده باشد تا کودکان بدان بازی کنند هرچه صورت جانوران دارد بیع آن باطل بود و بهای آن حرام و شکستن آن واجب اما صورت درخت و نبات روا بود اما طبق و جامه که بر وی صورت بود بیع وی درست بود و از آن جامه فرش کردن روا بود و پوشیدن روا بود با کراهیت