بخش ۷۰ - اصل هشتم

بدان که ریا کردن به طاعتهای حق تعالی از کبایر است و به شرک نزدیک است و هیچ بیماری بر دل پارسایان غالبتر از این نیست که چون عبادتی کنند خواهند که مردمان از آن خبر یابند و بر جمله ایشان را پارسا اعتقاد کنند و چون مقصود از عبادت اعتقاد مردمان بود خود عبادت نبود که پرستیدن خلق بود و اگر آن نیز مقصود باشد با پرستیدن حق تعالی شرک بود و دیگری را با حق تعالی شریک کرده باشد اندر عبادت خویش و حق تعالی همی گوید فمن کان یرجوا لقاء ربه فلیعمل عملا صالحا و لا یشرک بعباده ربه احدا و هرکه به دیدار حق تعالی امید دارد گو اندر عبادت حق تعالی هیچ شرک میفگن و خدای تعالی همی گوید فویل للمصلین الذین هم عن صلوتهم ساهون الذین هم یراون و یمنعون الماعون وای بر کسانی که ایشان نماز با شهوت و ریا کنند

و یکی پرسید از رسول ص که رستگاری اندر چیست گفت اندر آن که طاعت خدای تعالی داری و ریای مردمان نکنی و گفت روز قیامت یکی را بیاورند و گویند چه طاعت داری گوید جان خود اندر راه حق تعالی فدا کرده ام تا اندر غزا مرا بکشتند گویند دروغ گویی برای آن کردی تا گویند فلان مرد مردانه است بگیرید وی را و به دوزخ برید و دیگری را بیاورند و گویند چه طاعت داری گوید هرچه داشتم به صدقه بدادم گوید دروغ گویی برای آن بکردی تا گویند فلان مردی سخی است بگیرید وی را به دوزخ برید دیگری را بیاورند و گویند چه طاعت داری گوید علم و قرآن بیاموختم و رنج بسیار بردم گویند دروغ گویی برای آن آموختی تا گویند فلان مرد عالم است بگیرید وی را و به دوزخ برید