بخش ۷۹ - پیدا کردن رخصت در پنهان داشتن معصیت

بدان که ظاهر کردن عبادت باشد که ریا بود اما معصیت پنهان داشتن به همه وقتی روا بود به سبب هفت عذر

عذر اول آن که خدای تعالی فرموده است که فسق و معصیت پنهان دارید و رسول ص گفت هرکه چیزی از فواحش بر وی برود باید که پرده حق تعالی بر آن نگاه دارد

عذر دوم آن که چون در این جهان پوشیده بماند بشارتی بود که امید آن باشد که اندر آن جهان نیز پوشیده بماند

عذر سیم آن که ترسد از ملامت مردمان دل وی مشغول شود و بر وی عبادت بشولیده گردد و دل وی پراکنده گردد

عذر چهارم آن که دل از ملامت و مذمت رنجور شود و این طبع آدمی است و رنجور بودن از ملامت و حذر کردن از وی حرام نیست و برابر دشمن مذمت و محمدت از نهایت توحید است و هرکس بدان نرسد اما طاعت کردن از بیم مذمت روا نبود که طاعت باید که به اخلاص باشد و صبر کردن بر آن که حمد و ثنا نباشد آسان بود اما صبر کردن بر مذمت دشوار بود

عذر پنجم آن که ترسد که به وی قصد کنند و وی را برنجانند و شرع بدین رخصت داده است که اگر حد نیز بر وی واجب بود پنهان دارد و توبه کند پس از شری دیگر حذر کردن روا باشد

عذر ششم آن که شرم دارد از مردمان و شرم محمود است و از ایمان است و شرم دیگر است و ریا دیگر

عذر هفتم آن که ترسد که چون اظهار کند فاسقان به وی اقتدا کنند و در معصیت کردن دلیر شوند چون بدین نیت ها پوشیده دارد معذور باشد و اگر نیتش آن بود تا خلق پندارند که وی مردی باورع است این ریا باشد و حرام بود اما اگر کسی چنان بود که ظاهر و باطن وی برابر بود این درجه صدیقان است و این بدان باشد که اندر باطن هیچ معصیت نکند اما چون کرده باشد اگر گوید که هرچه حق عزوجل می داند گو خلق نیز می دان و این از جهل بود و نشاید بلکه سر حق تعالی نگاه داشتن واجب بود