بخش ۵۴ - پیدا کردن آنچه زاهد را بدان قناعت باید کرد در دنیا

بدان که خلق در هاویه افتاده اند و وادیها را نهایت نیست لکن مهم در دنیا شش چیز است خوردنی و پوشیدنی و مسکن و خنور خانه و زن و مال و جاه

مهم اول طعام است

در جنس و قدر و نان خورش نظر است اما جنس کمترین چیزی بود که غذا دهد و اگر همه سبوس بود و میانه نان جوین و گاورسین و مهین نان گندمین بود نابیخته چون بیخته شد از زهد بیرون شد و به تنعم رسید اما مقدار کمترین ده سیر بود و میانه نیم من و اقصر مدی و تقدیر شرع در حق درویش این است اگر بر این زیادت کند زهد در معده فوت شود و اما نگاه داشتن مستقبل را بزرگترین درجه آن است که بیش از آن که گرسنگی دفع کند هیچ چیز نگاه ندارد که اصل زهد کوتاهی امل است و میانه آن بود که قوت ماهی یا چهل روز نگاه دارد و کمترین درجه آن است که یک سال نگاه دارد اگر زیادت یک سال نگاه دارد از زهد محروم ماند که هرکه امید عمر بیش از یک سال دارد از وی زهد راست نیاید

و رسول ص یک ساله برای عیال بنهادی از آن که ایشان طاقت یک ساله نداشتندی اما برای خویش شبانگاه هیچ نگذاشتی و نان خورش کمترین سرکه و تره است و میانه روغن و آنچه از وی کنند و مهین گوشت و اگر بر دوام خورد زهد رفت و اگر در هفته یک یا دو بار بیش نخورد از درجه زهد به کلیت بیرون نیفتد