بخش ۹۲ - آداب متوکل چون کالا دزد ببرد

بدان که متوکل باید شش ادب نگاه دارد

یکی آن که اگرچه در بندد استقصا نکند و بند بسیار ننهد و از همسایگان پاسبانی نخواهد لکن آسان فراگیرد مالک بن دینار رشته ای بر در خانه بستی و گفتی اگر به سبب سگ نبودی نبستمی

ادب دوم آن که هر چه داند که نفیس بود و دزد بر آن حریص در خانه ننهد که آن سبب ترغیب دزد بود در معصیت مالک بن دینار را زکوه فرستادند پیش آن کس فرستاد که باز برگیر که شیطان وسواس بر دل من افکند که دزد ببرد نخواست که او در این وسواس بود و دزد در معصیت افتد چون بوسلیمان دارانی این بشنید گفت این از ضعف دل صوفیان است وی در دنیا زاهد است وی را از آن چه که دزد ببرد بدین سبب این نظر تمامتر است

ادب سیم آن که چون بیرون آید نیت کند که اگر دزد ببرد بحل است تا باشد که اگر درویش باشد حاجت وی بدان برآید و اگر توانگر بود بدین سبب باشد که مال دیگری ندزدد و مال وی فدای مال دیگری باشد و این شفقتی باشد بر دزد و هم بر مال دیگر مسلمان و بداند که بدین نیت قضای خدای تعالی بنگردد و همچنین وی را ثواب صدقه حاصل آید به جای درمی هفتصد اگر ببرند و اگر نه که وی نیت خویش بکرد چنان که در خبر است که کسی در صحبت با زن عزل نکند و تخم بنهد اگر فرزند آید و اگر نه وی را مزد غلامی نویسند که در راه خدای تعالی جنگ می کند تا وی را بکشند و این بدان سبب است که وی آنچه به وی بود بکرد اما اگر فرزند بودی خلق و حیات وی به وی نبودی و ثواب وی بر فعل وی بودی