شمارهٔ ۲۷ - دارم امید

تا ابد یا رب ز تو من لطف ها دارم امید

از تو گر امید برم از کجا دارم امید

زیستم عمر بسی چون دشمنان دشمن مگیر

بی وفایی کرده ام از تو وفا دارم امید

هم فقیرم هم غریبم بی کس و بیمار و زار

یک قدح زان شربت دار الشفا دارم امید

منتهای کار تو دانم چو آمرزیدن است

زان سبب من رحمت بی منتها دارم امید

هرکسی امید دارد از خدا و جز خدا

لیک عمری شد که از تو من تو را دارم امید

هم تو دیدی من چه ها کردم و پوشیدی ز لطف

هم تو می دانی که از تو من چرا دارم امید

ذره ذره چون جدا گرداندم خاک لحد

بهر هر ذره ز تو فضل خدا دارم امید

دمبدم بد گفته ام بد مانده ام بد کرده ام

با وجود این خطا ها من عطا دارم امید

روشنی چشم من از گریه کم شد ای حبیب

این زمان از خاک کویت توتیا دارم امید

محیی می گوید که خون من حبیب من بریخت

بعد از این کشتن از او من لطف ها دارم امید