شمارهٔ ۶۹ - یار کو؟

افسر شاهی نخواهم خاک پای یار کو

بال گو بشکن هما آن سایه دیوار کو

سرو را گیرم که دارد با قد او نسبتی

آن گل رخساره وآن شیوه رفتار کو

ور همان گیرم که گل بار آرد و جنبد ز باد

آن تبسم گرد آن شیرین لب و گفتار کو

دیده آهو اگر چه دل فریب آمد ولی

آن کرشمه کردن و آن غمزه خونخوار کو

وصل او دشوار و بی او زندگی دشوارتر

مردن بی زخم هم ننگ ست و پای دار کو

ای خوش آن عاشق که عشق خویش بشناسد ز یار

وصل و هجر آنجا نگنجد یار کو اغیار کو

جان فدایت ای که آوردی خبر زان تندخو

باز پرسید از رقیبان محیی دل افگار کو