شمارهٔ ۱۷

آمدی وقت سحر یارب تو خود ناگه بسویم

یا خیالت بیخبر آمد خبر جویان ز کویم

خم شدی و جام گشتی باده گلفام گشتی

آمدی مستانه ناگه در سراغ و جستجویم

مست و غافل خفته بودم و ز خمار آشفته بودم

آمدی مستانه ناگه در سراغ و جستجویم

ریخته بود آبروی من بخاک راه مستان

آمدی وزخاک چیدی قطره قطره آبرویم

من ندانم کز کدامین جوی آب آمد و لیکن

ناگهان دیدم لبالب گشته زاب جو سبویم

شاه ما درویش باشد ملک ملک خویش باشد

او بود ز آن من ای یاران اگر من ز آن اویم

گفته بودم آن عدو کبود که دورم از تو دارد

چون نکودیدم یقینم شد که خود بودم عدویم

سرکه بودم باده گشتم سرخوش و آزاده گشتم

حالی از خم زاده گشتم نت اگر باور ببویم