شمارهٔ ۲۴

نبود ره بیرون شدن امروز ز مشکوی

بگذار به روز دگر ای ترک تکاپوی

از روزن مشکوی نظر کن که نبینی

جز برف چو بینی به سوی روزن مشکوی

از کوی نشاید شدن امروز به برزن

چونان که ز برزن نتوان رفت سوی کوی

هر کس که به هر سوی مقیم است چنین روز

گامی نتواند زد از آنسو بدگر سوی

هی توده سیم است به هر سو که نهی گام

هی خرمن کافور به هر ره که کنی روی

ای کاخ من از موی تو چون نامه مانی

وی کوی من از روی تو چون ساحت مینوی

یک چنگ به ساغر زن و یک چنگ به مینا

وانگه بنشین همچو صراحی بدو زانوی

جویی ز می ناب در این کاخ روان کن

از کاخ قدم چون نتوان زد به لب جوی

گر سنبل و گل یکسره در برف نهان شد

من سنبل و گل چینم از آن روی و از آن موی

در باغ چو زلفت نبود سنبل مشکین

در دشت چو رویت نبود لاله خود روی