شمارهٔ ۱۴۹

این سنگ جز به لطف تو گوهر نمی شود

وین خاک جز به صنعت تو زر نمی شود

چون آفتاب روی تو برتافت بر جهان

آن سنگ خاک باد که گوهر نمی شود

آن پا شکسته خوش که بدین ره نمی رود

وان سر بریده به که در این سر نمی شود

لطفی بکن به کوری چشم عدو که گفت

کام دل حبیب میسر نمی شود

روز ازل به خامه حق بر جبین ما

نقشی نبشته اند که دیگر نمی شود

هر قسمتی به نام کسی برنبشته اند

آب خضر نصیب سکندر نمی شود