شمارهٔ ۲۰۵

تو خواجه ای و منت چون غلام حلقه به گوش

بگیر گوش و به هر کس بخواهی ام بفروش

شود شبی که چو بختم ز در درآیی و من

چو جان به بر کشمت یا چو جامه در آغوش

هر آنچه تلخ بگویی از آن لب شیرین

لطیف و عذب بود خواه نیش و خواهی نوش

به جان دوست که رنجش ز دوستان نه سزاست

بکش به صلح مرا در طریق جنگ مکوش

لب تو لعل تو گفته حبیب گهر

سزا بود که چنین گوهری کنی در گوش