شمارهٔ ۳۳۳

از فکرت و اندیشه در آزار چرایی

از حسرت و اندوه چنین زار چرایی

کار دو جهان را که بدینسان بود آسان

بیهوده بخود کرده تو دشوار چرایی

گیتی همه اندیشه و تیمار تو دارند

تو خویش در اندیشه و تیمار چرایی

عالم همه در فکر تو و کار تو بیخود

تو بیخبر و بیخود و بیکار چرایی

اکنونکه شفاخانه نهاده است مسیحا

ای کاهل بیعار تو بیمار چرایی