شمارهٔ ۶۴

ز دل بر آمدم و کار بر نمی آید

ز خود برون شدم یار در نمی آید

در این خیال به سر شد زمان عمر و هنوز

بلای زلف درازت به سر نمی آید

بسم حکایت دل هست با نسیم سحر

ولی به بخت من امشب سحر نمی آید

فدای دوست نکردیم عمر و مال و دریغ

که کار عشق ز ما این قدر نمی آید

همیشه آه سحرگاه من خطا نشدی

کنون چه شد که یکی کارگر نمی آید

ز بس که شد دل حافظ رمیده از همه کس

کنون ز حلقه زلفت به در نمی آید