شمارهٔ ۱۰۶ - رباعی
حافظ شیرازیجانا چو شبی با تو به روز آوردم
گر بی تو دمی برآورم نامردم
از مرگ نترسم پس از این کآب حیات
از چشمه نوش لب لعلت خوردم
جانا چو شبی با تو به روز آوردم
گر بی تو دمی برآورم نامردم
از مرگ نترسم پس از این کآب حیات
از چشمه نوش لب لعلت خوردم