شمارهٔ ۱۱۸ - در اصل از آن عبدالمجید تبریزی شاعر پیشکسوت حافظ

اگر ز کوی تو بویی به من رساند باد

به مژده جان و جهان را به باد خواهم داد

اگر چه گرد برانگیختی ز هستی من

غباری از من خاکی به دامنت مرساد

چو در به روی من ای نور دیده در بستی

دگر جهان در شادی به روی من نگشاد

خیال روی توام دیده می کند پر خون

هوای زلف توام عمر می دهد بر باد

نه در برابر چشمی نه غایب از نظرم

نه یاد می کنی از من نه می روی از یاد

به جای طعنه اگر تیغ می زند دشمن

ز دوست دست نداریم هر چه باداباد

ز دست عشق تو عبدالمجید جان نبرد

که جان ز محنت شیرین نمی برد فرهاد