غزل شمارهٔ ۹۰

ای هدهد صبا به سبا می فرستمت

بنگر که از کجا به کجا می فرستمت

حیف است طایری چو تو در خاک دان غم

زین جا به آشیان وفا می فرستمت

در راه عشق مرحله قرب و بعد نیست

می بینمت عیان و دعا می فرستمت

هر صبح و شام قافله ای از دعای خیر

در صحبت شمال و صبا می فرستمت

تا لشکر غمت نکند ملک دل خراب

جان عزیز خود به نوا می فرستمت

ای غایب از نظر که شدی هم نشین دل

می گویمت دعا و ثنا می فرستمت

در روی خود تفرج صنع خدای کن

کآیینه خدای نما می فرستمت

تا مطربان ز شوق منت آگهی دهند

قول و غزل به ساز و نوا می فرستمت

ساقی بیا که هاتف غیبم به مژده گفت

با درد صبر کن که دوا می فرستمت

حافظ سرود مجلس ما ذکر خیر توست

بشتاب هان که اسب و قبا می فرستمت