غزل شمارهٔ ۹۶
حافظ شیرازیدرد ما را نیست درمان الغیاث
هجر ما را نیست پایان الغیاث
دین و دل بردند و قصد جان کنند
الغیاث از جور خوبان الغیاث
در بهای بوسه ای جانی طلب
می کنند این دلستانان الغیاث
خون ما خوردند این کافردلان
ای مسلمانان چه درمان الغیاث
هم چو حافظ روز و شب بی خویشتن
گشته ام سوزان و گریان الغیاث