غزل شمارهٔ ۳۳۸

من دوستدار روی خوش و موی دلکشم

مدهوش چشم مست و می صاف بی غشم

گفتی ز سر عهد ازل یک سخن بگو

آنگه بگویمت که دو پیمانه در کشم

من آدم بهشتیم اما در این سفر

حالی اسیر عشق جوانان مهوشم

در عاشقی گزیر نباشد ز ساز و سوز

استاده ام چو شمع مترسان ز آتشم

شیراز معدن لب لعل است و کان حسن

من جوهری مفلسم ایرا مشوشم

از بس که چشم مست در این شهر دیده ام

حقا که می نمی خورم اکنون و سرخوشم

شهریست پر کرشمه حوران ز شش جهت

چیزیم نیست ور نه خریدار هر ششم

بخت ار مدد دهد که کشم رخت سوی دوست

گیسوی حور گرد فشاند ز مفرشم

حافظ عروس طبع مرا جلوه آرزوست

آیینه ای ندارم از آن آه می کشم