شمارهٔ ۴۲
حافظ شیرازیتا جمالت عاشقان را زد به وصل خود صلا
جان و دل افتاده اندر زلف و خالت در بلا
آنچه جان عاشقان از دست هجرت مى کشد
کس ندیده در جهان جز کشتگان کربلا
ترک ما گر مى کند رندى و مستى جان من
ترک مستورى و زهدت کرد باید اولا
وقت عیش و موسم شادى و هنگام طرب
پنج روز ایام عشرت را غنیمت دان دلا
حافظا گر پای بوس شاه دستت مى دهد
یافتى در هر دو عالم رتبت عز و علا