شمارهٔ ۱
این قطعه در لباب الباب عوفی به حنظله منتسب شده است یارم سپند اگر چه بر آتش همی فگند از بهر چشم تا نرسد مر ورا گزند او را سپند و آتش ناید همی به کار با روی همچو آتش و با خال چون سپن...
حنظلهٔ بادغیسی، شاعر پارسیسرای قرن سوم هجری قمری و یکی از نخستین شاعران و گویندگان شعر پارسی است که در عهد طاهریان میزیسته است. نظامی عروضی در چهارمقاله از قول احمد بن عبدالله خجستانی دیوان شعری به وی نسبت میدهد. از اشعار وی تنها پنج بیت شامل یک قطعهٔ دو بیتی و یک مفرد به دست آمده است. در مجمعالفصحا آمده است که وفات حنظله در سال ۲۱۹ هجری قمری بوده است. اشعار حنظلهٔ بادغیسی به کوشش آقای مجید اماموردی به نقل از کتابهای اشعار پراکندهٔ شعرای فارسی زبان به کوشش ژیلبر لازار و همچنین شرح احوال و اشعار شاعران بیدیوان در قرنهای ۳/۴/۵ هجری به تصحیح محمود مدبری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
این قطعه در لباب الباب عوفی به حنظله منتسب شده است یارم سپند اگر چه بر آتش همی فگند از بهر چشم تا نرسد مر ورا گزند او را سپند و آتش ناید همی به کار با روی همچو آتش و با خال چون سپن...
کی سپزگی کشیدمی ز رقیب گر بدی یار مهربان با من
این قطعه در چهارمقاله نظامی عروضی ذیل حکایتی از قول احمد بن عبدالله خجستانی از دیوان حنظله بادغیسی نقل شده است مهتری گر به کام شیر در است رو خطر کن ز کام شیر بجوی یا بزرگی و عز و ن...