شمارهٔ ۹۹
حزین لاهیجیعنان ریز است از هرسو سپاه عشق بر دل ها
نپرسد سیل بی زنهار هرگز راه منزل ها
فروغ شعله رخسار شمع آشنارویی
مرا پروانه سرگشته دارد گرد محفل ها
چو شق شد پرده پندار دل با یار پیوندد
خودی چون محو شد از پیش پا برخاست حایل ها
نیم آزرده جان هرچند چون دل عقده ای دارم
بود آسان به چنگ عشق آتش دست مشکل ها
حزین این ره قدم از دیده بیدار می باید
کجا از پای خواب آلوده آید طی منزل ها