شمارهٔ ۱۷۵

به گرد عارض او خط عنبرین پیداست

چو سبزه ای که بر اطراف یاسمین پیداست

ز نام تقوی من بلکه سرگران شده ای

که از جبین تو چون موج باده چین پیداست

محبتم به دلت کرده گوییا اثری

ز التفات نهان تو این چنین پیداست

ترحمی که مرا استخوان ز کاهش غم

به رنگ پنبه داغم ز آستین پیداست

گرفتم آنکه نهفتی ز خلق خون مرا

خدنگ غمزه خونریزت از کمین پیداست

به خلق خوش شده ای شهره جهان لیکن

کم التفاتیت از خاطر حزین پیداست