شمارهٔ ۳۵۸

از ما فلک دون چه به یغما بستاند

این سفله چه داده ست که از ما بستاند

کوثر جگر تشنه فرستد به سوالش

خاری که نم از آبله ی پا بستاند

گر نیست تبسم سر دشنام سلامت

دل کام خود از لعل شکرخا بستاند

سودای کریمان همه سود است که نیسان

گوهر عوض قطره ز دریا بستاند

از گرسنه چشمان به حذر باش که ساغر

هر قطره که خم داد ز مینا بستاند

این است حزین از کرم ساقی امیدم

ما را به یکی جرعه می از ما بستاند