شمارهٔ ۳۶۲

از پرده چو خواهد گل رخسار برآرد

پوشد به لباس گل و از خار برآرد

دل از خم زلفش چه خیال است برآرم

چون آینه کز سبزه ی زنگار برآرد

امروز مگر همت مردانه ی ساقی

بنیاد غم از ساغر سرشار برآرد

افسرده دلی رفت ز حد شور جنون کو

تا بی خودم از خانه خمار برآرد

بوی سر زلف تو دهد طرح به سنبل

آهی که حزین از دل افگار برآرد