شمارهٔ ۴۲۳

نبود عجب که دیده به دیدار می رسد

فیض چمن به رخنه دیوار می رسد

گردد قبول عذر گریبان پاره ام

دستم اگر به دامن دلدار می رسد

عیبم مکن که حوصله سوز است مستیم

پیمانه نگاه تو سرشار می رسد

آزادگی گزین که ازین دشت پرفریب

گر می رسد به جای سبکبار می رسد

دلتنگی از فغان من ای غنچه لب چرا

یک ناله هم به مرغ گرفتار می رسد

دارد امیدوار مرا بخت سبز خویش

آخر به وصل آینه زنگار می رسد

هرگز ندیده است ز دشمن کسی حزین

آن ها که بر من از ستم یار می رسد