شمارهٔ ۴۴۱

از عشق تن سوخته جانان گله دارد

زین شعله بی باک نیستان گله دارد

زندان شده مجنون مرا دامن صحرا

در سینه دل از تنگی میدان گله دارد

افزود غم عشق ز غمخواری ناصح

دردیست دلم را که ز درمان گله دارد

بسمل شدنم جنبش تیغ مژه می خواست

دل ازکمی جور فراوان گله دارد

درشور محبت نبود غیرلب ما

زخمی که در آغوش نمکدان گله دارد

جیب کفنی چاک پس از مرگ نکردیم

از کوتهی دست گریبان گله دارد

بر آتش حسرت نزد آبی که به جو داشت

زان تیغ لب زخم نمایان گله دارد

آن خط بناگوش که محرم به لبش نیست

خضری ست که از چشمه حیوان گله دارد

از زلف کجت راست نشد کار دل ما

این گوی سراسیمه ز چوگان گله دارد

نبود عجبی گر نکشد بار نگاهم

مژگان تو از سایه مژگان گله دارد