شمارهٔ ۴۶۷

ز آهم بیستون چرخ آتش تاب می گردد

ز برق تیشه من کوه آهن آب می گردد

ز بس در خود پی آن گوهر نایاب می گردم

گریبان من از سرگشتگی گرداب می گردد

به یاد روی آن گل پیرهن شب چون کشم آهی

کتان طاقتم را پرتو مهتاب می گردد

چه سازد با دل افسردگان شور و نوای من

نمک در دیده غافل نهادان خواب می گردد

حزین از جوی خاطر سرو کلک جلوه زیب من

چه خون ها می خورد تا مصرعی سیراب می گردد