شمارهٔ ۶۶۶

به این بی طاقتی یارب به دنبال که می گریم

چنین رنگین به یاد چهره آل که می گریم

درین بستان سرا در سایه سرو سرافرازی

به حسرت از غم کوتاهی بال که می گریم

سراپا گشته ام یک چشم تر چون ابر و حیرانم

به این طوفان نمی دانم بر احوال که می گریم

ندیدم شمع را بیش از شبی هرگز فرو گرید

من آتش جگر یارب به اقبال که می گریم

حزین آماده شبگیر چون شمع سحرگاهی

درین محفل به حسرتزار آمال که می گریم