شمارهٔ ۷۱۸

نگاهی کن به حالم دل به یغما داده عشقم

نمی خیزد غبار من ز جا افتاده عشقم

سر از احوال من عقل گران جان درنمی آرد

سراپای دو عالم گشتم و بر جاده عشقم

رموز معنی از من پرس افلاطون چه می داند

نیم از روستای عقل شهری زاده عشقم

به اوج سدره پرواز مرا کی سر فرود آید

قفس پرورده تن نیستم آزاده عشقم

ورق باشد به دستم از بیاض صبح روشن تر

که تعلیم سخن داده ست لوح ساده عشقم

به چشم یار ماند مستی دنباله دار من

که خود ساقی و خود پیمانه و خود باده عشقم

حزین از دل چرا نومید باشم در طلبکاری

که خالی نیستم از جذبه ای بیجاده عشقم