شمارهٔ ۷۹۳

کسی داند که هر بیتش به دیوان می زند پهلو

که این مطلع به آن حسن به سامان می زند پهلو

شب هجران سفید از گریه شد گر دیده خندانم

که چشم من به صبح پاکدامان می زند پهلو

خسک در دیده از محرومی شاخ گلی دارم

که خار رهگذار او به مژگان می زند پهلو

به شهد آمیخت زهر آغشته کام من ز دشنامش

عتاب تلخ او بر شکرستان می زند پهلو

به خون غلتیده شمشیر شوخی های مژگانم

کف خاکم به بازی های طفلان می زند پهلو

کسی کز ذوق دندان بر جگر افشرده می داند

که لخت دل به نعمت های الوان می زند پهلو

قیامت خاست چون بند قبای ناز واکردی

به صبح محشر آن چاک گریبان می زند پهلو

بهار عشق مجنون حسن لیلی در بغل دارد

به گیسوی تو آه سنبل افشان می زند پهلو

حزین از آن عقیق کم سخن دارم لب خشکی

دهان او به عیش تنگدستان می زند پهلو