شمارهٔ ۹۰۸
حزین لاهیجیای از شرار عشق تو هر سینه آتشخانه ای
دل شمع رخسار تو را آتش به جان پروانه ای
اندیشه پیر خرد با کبریای عشق تو
در وادی واماندگی بازیچه طفلانه ای
هرچند مست و بی خودم غافل ز یادت نیستم
ای نغمه تسبیح تو در هر لب پیمانه ای
مجنون صفت با وحشتم دامان صحرا تنگ بود
روزی که من هم داشتم با خود دل دیوانه ای
میخانه ها در جوش تو دیوار و در مدهوش تو
مست از لب خاموش تو ناقوس هر بتخانه ای
عاشق چه سان در دور او دل را نگهداری کند
چشمی که در هر گردشی خالی کند پیمانه ای
ساقی اگر آزرده ای باز از حزین خویشتن
شوید غبار خاطرت از گریه مستانه ای