شمارهٔ ۲۵ - این قطعه را از هند به عالم بزرگ امیر صدرالدین محمد رضوی قمی نوشته و به نجف اشرف فرستاده است

حزین از تقاضای همت برآنم

که خوان سخن را به اخوان فرستم

ز شوری که از سینه ام موج زن شد

به زخم جگرها نمکدان فرستم

زکلک عراقی نژاد خود از هند

سوادی به خاک صفاهان فرستم

چه پوشم گهر را زگوهرشناسان

از این لعل درجی به گیلان فرستم

شکنج قفس تنگ دارد دلم را

صفیری به مرغ گلستان فرستم

ز خاک ره کلک آهو خرامم

شمیمی به ناف غزالان فرستم

رطب های شیرین تر از قند مصری

به رطب اللسانان عدنان فرستم

در این قحط سال بلاغت حدیثی

به معجز بیانان قحطان فرستم

چو برقع گشایم ز رخسار معنی

فروغی به خورشید تابان فرستم

کلام من از فهم شاعر فزون است

مگر ارمغان حکیمان فرستم

تراشیدم از دل سخن را که شاید