شمارهٔ ۵
حزین لاهیجیچو شیشه بود تمنا تن کبود مرا
فلک به سنگ جفای تو آزمود مرا
نهفته بود مرا جسم چون شرار به سنگ
وصال سوخته جانی ز خود ربود مرا
چو شیشه بود تمنا تن کبود مرا
فلک به سنگ جفای تو آزمود مرا
نهفته بود مرا جسم چون شرار به سنگ
وصال سوخته جانی ز خود ربود مرا