شمارهٔ ۲۶۳

خموشم چون قلم اما نوا در آستین دارم

نی شیون طرازم ناله ها در آستین دارم

به سوز و ساز عشقم شمع محفل می توان گفتن

که من هم گریه و هم خنده را در آستین دارم

تو می دانی که از مستی چه خونها در دلم کردی

اگر چون شیشه خونین گریه ها در آستین دارم