بخش ۹ - حکایت در توسّلی کلّی به حریم جلال قادر بی همتا و تجافی از ماسوا

سفر پیشم آمد شبی فصل دی

ره از قاقم برف پوشیده پی

نهان از رفیقان و یاران خویش

گرفتم به تنهایی آن راه پیش

شبی تیره دل بود اوا ره ناپدید

به فرسودگی پای سعیم رسید

چو بیچاره شد رای فرزانگی

زدم بر قدم بانگ مردانگی

به مردی شود کار مردان درست

ز سستی شود عاقبت کار سست

چو نیمی گذشت از شب قیرگون

قضا شد به معموره ای رهنمون

نه یاری در آن بوم و برداشتم

نه جایی که آرم بسر داشتم

بگشتم ز بیگانه رویی دهر

غریبانه چون روستایی به شهر

سگان غریوافکن از هر کمین

گرفتند غوغا چو شیر عرین

چو مردم ندانند دشمن ز دوست

اگر سگ نداند چه تاوان بروست

نمودم به هر کوچه لختی شتاب

نگردید از هیچ سو فتح باب