بخش ۱۷ - حکایت خواجه که غلام صاحب جمال خود را بعاشق بخشید و بواسطه آن جمال با کمال فرزند خویش را دید

یکی ترک دیار خویشتن کرد

بترکستان شد و آنجا وطن کرد

سخاوت پیشه ترکان ختایی

باو کردند میل آشنایی

باندک روزگاری محترم شد

بغایت مالدار و محتشم شد

چنان بسیار شد اسباب و املاک

که تنگ آمد فضای دور افلاک

نهفته گوسفندانش ز هر سوی

ادیم خاک را چون نافه در موی

زمین در پای اسبانش چو گویی

که از چوگان رود هر دم بسویی

ز رشک اشترانش بختی کوه

فتاده بر زمین چون کوه اندوه

نهاده خازنش چندان که خواهی

درمها بر زمین تا پشت ماهی