شمارهٔ ۸۳

دل به امید کرم دادم و دیدم ستمت

چه ستم ها که ندیدم به امید کرمت

دارم آن سر که به خاک قدمت سر بنهم

غیر ازینم هوسی نیست به خاک قدمت

تویی آن پادشه مملکت حسن که نیست

حشمت و خیل بتان درخور خیل و حشمت

لطف تو کم ز کم و جور تو بیش از بیش است

می کنم شکر و ندارم گله از بیش و کمت

عاشق دلشده را موج غم از سر بگذشت

دست او گیر که افتاده به دریای غمت

رقم از مشک زدی بر رخش ای کاتب صنع

آفرین بر تو و بر خامه مشکین رقمت

دفتر شرح غمت رفت هلالی همه جا

گرچه صد ره ببریدیم زبان قلمت