شمارهٔ ۱۸۹

قد تو عمر درازست و سرو گلشن ناز

بیا و سایه فگن بر سرم چو عمر دراز

ز گریه بی تو مرا بسته بود راه نظر

تو آمدی و نظر می کنم بروی تو باز

چراغ عشرت من مرد و بر تو ظاهر نیست

بیا که پیش تو روشن کنم بسوز و گداز

ز آسمان و زمین فارغیم در ره عشق

درین سفر چه تفاوت کند نشیب و فراز

بروی زرد هلالی ز روی ناز مبین

که از جهان بتو آورده است روی نیاز