شمارهٔ ۱۹۷

یار من با دگران یار شد افسوس افسوس

رفت و هم صحبت اغیار شد افسوس افسوس

سالها عهد وفا بست ولی آخر کار

عهد بشکست و جفاگار شد افسوس افسوس

آنکه چون روز شب عیشم ازو روشن بود

رفت و روزم چو شب تار شد افسوس افسوس

آنکه هم راحت جان بود و هم آسایش دل

قصد جان کرد و دلازار شد افسوس افسوس

گفتم ای دل بکمند سر زلفش نروی

عاقبت رفت و گرفتار شد افسوس افسوس

آن همه گوهر دانش که بچنگ آوردم

ناگه از دست بیکبار شد افسوس افسوس

مدتی داشت هلالی ز بتان عزت وصل

عزتی داشت ولی خوار شد افسوس افسوس