شمارهٔ ۲۱۱

عاشقان را نه گل و باغ و بهارست غرض

همه سهلست همین صحبت یارست غرض

غرض آنست که فارغ شوم از کار جهان

ور نه از گوشه میخانه چه کارست غرض

جان من بی جهت این تندی و بدخویی چیست

گر نه آزار دل عاشق زارست غرض

آفت دیده مردم ز غبارست ولی

دیده را از سر کوی تو غبارست غرض

هوس دیدن گل نیست هلالی ما را

زین چمن جلوه آن لاله عذارست غرض