شمارهٔ ۲۵۶

با تو خواهم شرح غم های دل محزون کنم

لیک از خوی تو می ترسم ندانم چون کنم

چند دارم در فراقش حالت نزع روان

کاشکی یکبارگی جان را ز تن بیرون کنم

من به این دل بس نمی آیم ندانم چاره چیست

تا به چند افسانه گویم تا به کی افسون کنم

گر به دامان فلک ریزم هلالی اشک خود

رنگ زرد ماه را همچون شفق گلگون کنم