شمارهٔ ۲۵۸

آهم شنید و رنجه شد آن ماه چون کنم

دیگر نماند جای نفس آه چون کنم

طفلست و شوخ و بی خبر از درد عاشقی

او را ز حال خویشتن آگاه چون کنم

خواهم گهی بخاطر او بگذرم ولی

سنگین دلست در دل او راه چون کنم

در پای او بمردم و قدرم نشد بلند

یارب ز دست همت کوتاه چون کنم

ای بخت من کجا و تمنای وصل او

درویشم و گدا هوس شاه چون کنم

گفتی چراست پیرهنت چاک همچو گل

بوی تو داد باد سحرگاه چون کنم

گویند ناله چیست هلالی خموش باش

با کوه درد و محنت جان کاه چون کنم