شمارهٔ ۲۹۰

ساخت گدای درگهت مرحمت الهی ام

بلکه گدایی تو شد موجب پادشاهی ام

بنده غلام آن درم وه چه کنم که می کند

ترک سفید روی من ننگ ز رو سیاهی ام

ساید اگر به فرق من گوشه نعل مرکبت

راست به ماه نو رسد رفعت کج کلاهی ام

گر تو به جرم عاشقی قصد هلاک من کنی

موجب صد گنه شود دعوی بی گناهی ام

مستم و پیش محتسب دعوی زهد کرده ام

قاضی شرع بیش از این کی شنود گواهی ام

فارغم از شه و سپه لیک به کشور بتان

هست سپاهی ای که من کشته آن سپاهی ام

چند هلالی از وفا آید و رانی از جفا

وه چه کنم که من تو را خواهم و تو نخواهی ام